Soil-ID preventie en andere Hollandse meesterwerken in het Mauritshuis

Het Haags stadspaleis Mauritshuis werd halverwege de zeventiende eeuw gebouwd door Jacob van Campen en Peter Post voor graaf Johan Maurits van Nassau-Siegen (gouverneur-generaal van Nederlands Brazilië). Sinds 1822 al fungeert het gebouw als museum.

Met meesterwerken van onder meer Johannes Vermeer, Jan Steen, Paulus Potter, Rembrandt van Rijn en vele anderen trekt het Mauritshuis een groot internationaal publiek. Met jaarlijks meer dan 200.000 bezoekers schipperde het Mauritshuis met de beschikbare ruimte. Toen aan de overkant van het plein een pand vrijkwam greep het museum die kans en vroeg het architect Hans van Heeswijck om een uitbreidingplan. De architect ontwikkelde een ondergrondse traverse/foyer als verbinding tussen de beide gebouwen.

In de zomer van 2012 werd een start met de bouw gemaakt. In de vakantieperiode, om overlast voor de buren te beperken. De buren, dat zijn het Binnenhof (regering) en de hofvijver. Coördinerend aannemer is Woudenberg.
Nevenaannemer Volker Staal en Funderingen (VSF) was voor de ondergrondse bouw (betoncasco en funderingen) verantwoordelijk.

VSF moest onder meer een groot aantal trekankers in de bestaande kelder plaatsen. Een precair karwei omdat de vloer van de kelder 6 meter onder het peil van de aanpalende Hofvijver ligt.
Daarbij is die vloer ook nog eens 1.60 meter dik.

VSF plaatste casingbuizen op de bestaande vloer die tot boven het niveau van de Hofvijver moeten reiken. Met deze buizen wordt het water en zand opgevangen dat vrij komt bij het doorboren van de vloer. In het onderhavige geval met een waterdruk van 6 meter!
Voordat de casings worden geplaatst, is er een kernboring gemaakt voor de doorvoering van de trekankers. Om te voorkomen dat daarbij water en zand de kelder inlopen, heeft SoiI-ID preventieve injecties aan de onderzijde van de betonvloer uitgevoerd.

Darvoor wordt de vloer op enkele plaatsen met een kleine diameter doorboord waarna er een injectielans met packer wordt geïnstalleerd. Onder de vloer wordt vervolgens een water- en gronddicht pakket van injectiemiddel aangebracht, waarna de kernboring kan worden uitgevoerd en de casingbuis geplaatst.
Bij die werkzaamheden waren onze medewerkers steeds paraat om eventueel optredende lekkages meteen onschadelijk te maken.

De casingbuizen worden verlengd tot een hoogte van (in dit geval) minimaal 6 meter boven de bestaande keldervloer. De consequentie daarvan is dat enkele verdiepingsvloeren moesten worden doorboord om het gewenste niveau te bereiken.
De ankerstangen, voorzien van schroefdraad, worden daarna vanaf deze verdiepingsvloer tot 23 meter onder NAP de bodem ingebracht.

Tegelijkertijd wordt een mengsel van water en cement in de holle boorbuis geperst. Onder een zodanige pressie dat het cementmengsel onderin de buis uitvloeit en er als het ware een ring om de ankerstangen vormt. Zo wordt gaandeweg een groutlichaam opgebouwd, met de ankerstang als wapening. Onderaan de paal ontstaat, tientallen meters onder straatniveau een zwaar cementpakket, het groutanker.
De casingbuis, ook wel standpijp genoemd, wordt daarna segment na segment met snijbranders gesloopt. Er is niet veel kans dat grondwater en vaste bestanddelen de weg omhoog nog zullen vinden, omdat het cement-groutmengsel het boorgat nu afsluit.
Toch blijft het mogelijk dat er tijdens het slopen een watervoerende scheur ontstaat. Onze mannen staan klaar dan om in te grijpen als dat gebeurt.

Als het laatste deel van de buis wordt verwijderd, wordt de trekpaal zichtbaar. De ankerstang zelf gaat schuil onder de groutlaag. Dan volgt het afbikken en de schroefdraad vrijmaken want de ankerstang moet worden voorzien van een spanplaat en moer waarmee de trekankers op spanning worden gebracht, waarmee de kracht kan worden overgedragen op de vloer. De moer wordt daartoe aangedraaid, nadat de ankerstang middels een vijzel in stappen op spanning is gezet. Elke keer dat dat gebeurt is een nieuwe kans op lekkage als gevolg van scheurvorming in het grout.

Tot zover beschreven is dit alles niet bepaald routine, maar evenmin helemaal ongewoon. Toch was er wel een duidelijk verschil met ‘normaal’: een casingbuis is meestal 20-40 cm in doorsnede. Bij het Mauritshuis werd gewerkt met buizen met een grotere doorsnede, tot 80 cm aan toe!

VSF en Soil-ID Vochtbestrijding en Bouwkuiplekkages hebben in nauwe samenwerking een meesterwerk afgeleverd. Een ondergronds, onzichtbaar werk dat het echter mogelijk maakt dat meer mensen dan ooit genieten van de meesterwerken van dit museum.

©2015 Soil-ID    -     Disclaimer    -    Webdesign: Webton.nl